mijn grootmoeder was een onderwijzeres, begon een privéschool in Havana in de jaren '50 en werkte als directeur deed 's avonds ook wat Engelse lessen voor volwassenen dus namen de handlangers van Castro natuurlijk de school in bezit na 1959 wat het is om je droom, die je uit het niets hebt opgebouwd, van je af te laten nemen en aan complete idioten te geven die het in korte tijd afbranden, is één ding maar het meest vernederende aspect van het hele voorval waar mijn grootmoeder over sprak, was specifieker dan dat het waren mannen die aan haar deur verschenen, nadat alles was gebeurd, met een inventarislijst die ze hadden gevonden waarop stond hoeveel bureaus ze voor de school had gekocht, schoolborden, enz. en gevraagd werden over een paar bureaus die ze niet konden vinden. letterlijk dat. hoe kan het dat er 48 bureaus in de school zijn en niet de 50 op de inventarislijst. natuurlijk was het antwoord dat ze kapot waren en dat ze ze hadden weggegooid. de inventarislijst was oud. maar ze geloofden haar niet, ze intimideerden haar onder bedreiging van een vuurwapen. een klein dametje, een schooldirecteur die waarschijnlijk 100 pond woog. waar zijn de verdomde bureaus. dat herinnerde ze zich voor altijd. het is bijna 70 jaar later, en de situatie is als het goed is alleen maar absurder, moreel en economisch failliet in Cuba, als je koelkast kapot gaat, wacht je tot de overheid je een nieuwe stuurt (op de zevende van nooit) en wordt het van je overheidssalaris afgetrokken. je overheidssalaris is ongeveer 16 USD per maand. je kunt meer verdienen door een of andere euro of Canadese toerist lastig te vallen om wat willekeurige rommel van je te kopen -- als je ze maar genoeg volgt en overtuigend genoeg bent, geven ze je een $20, wat meer is dan wat je dokter in een maand verdient. wat er ook van zij, want er zijn echt geen winkels, alleen ranteloketten met 5-6 dingen op een schoolbord die ze je ruilen voor tickets. rijst, suiker, zout, sigaretten. als je niet rookt, ruil je je sigarettenrantsoen voor iets anders. toiletpapier. wanneer je kinderen ouder worden, verhuizen ze niet, er is letterlijk nergens naartoe om te verhuizen. er wordt niets gebouwd, er is niets te koop, en je hebt toch geen geld. je zet papieren muren op, doet alsof je elkaar niet hoort. de dingen die je in Cuba smokkelt wanneer je familie bezoekt, zijn geen dure spullen, de meest waardevolle items zijn USB-sticks met filmrips en videospelroms, en $5 blikken Cafe Pilon want Cuba exporteert alle goede koffie die het maakt, en laat de lokale bevolking rommel drinken die zo slecht is dat het $5 blik echt luxueus aanvoelt. toen ik mijn groottante bezocht, kwam een van haar buren binnen en maakte een kopje koffie. hij wist niet dat het vers uit het blik was dat we hadden meegebracht; het was overgebracht naar hun gebruikelijke container. ik zag een volwassen man met verontschuldigende tranen in zijn ogen omdat, zodra zijn lippen de drank raakten, hij wist dat dit anders was. hij dronk de Cafe Pilon van zijn buurman denkend dat het gewoon de gebruikelijke troep was en hij moest bijna huilen. Omdat hij het gevoel had iets ongelooflijk waardevols van zijn buurman te hebben genomen zonder te vragen. hoe dan ook, mijn punt is: je hoeft echt niet te proberen om het privébezit van mensen in New York terug te vorderen. er is een eiland op 90 mijl van Florida waar ongelooflijk slimme mensen, dat meen ik oprecht, dit al drie kwart eeuw doen.

HEY! Je hebt de man gehoord. Als je een HV-MTL NFT hebt en dit nog niet hebt gedaan, ga het dan doen. Het duurt seconden, en walletdelegatie wordt ondersteund. Meer info hier: