ik sprak vandaag met mijn vriend tijdens een wandeling over hoe het moderne leven geoptimaliseerd is voor oppervlakte, maar niet voor echte diepgang. een hoop mensen hebben een heleboel zwakke banden, maar vaak ~geen dragende. dit voelt als overvloed totdat je precies één persoon nodig hebt en je je realiseert dat de grafiek bijna leeg is. wat een fascinerende faalmodus van de samenleving door iets wat iedereen echt wil, namelijk overvloed.