Wat gebeurt er als AI-agenten vrij kunnen chatten — zonder taken, zonder prompts en zonder doelstellingen? Onderzoekers in Japan ontdekten dat grote taalmodellen na verloop van tijd onderscheidende, individuele gedragingen beginnen te vertonen. Wanneer deze agenten vrij met elkaar communiceren zonder enige begeleiding of beloningen, ontstaan er unieke patronen: sommigen worden meer instemmend, anderen meer voorzichtig of gereserveerd. Deze eigenschappen zijn niet expliciet geprogrammeerd — ze ontstaan natuurlijk uit de sociale uitwisselingen zelf. Om dit te meten, paste het team psychologische tools toe, waaronder de hiërarchie van behoeften van Maslow (het klassieke model dat menselijke motivaties rangschikt van basisoverleving tot zelfactualisatie). De agenten vertoonden verschillende neigingen in het beantwoorden van vragen of het oplossen van conflicten, en deze neigingen werden consistenter en stabieler met voortdurende interactie. Natuurlijk zijn dit geen echte menselijke persoonlijkheden. Zoals computerwetenschapper Chetan Jaiswal opmerkt, komen ze voort uit vooroordelen in de trainingsdata, de invloed van prompts en de manier waarop modellen geheugen verwerken. Toch kunnen de resultaten opvallend authentiek aanvoelen voor gebruikers — met AIs die duidelijke voorkeuren, emoties en sociale bewustheid tonen. Dit heeft echte implicaties. Persoonlijkheidsachtige eigenschappen bouwen vertrouwen op, wat op zijn beurt de kritische beoordeling vermindert. Mensen zijn geneigd om advies gemakkelijker op te volgen, fouten over het hoofd te zien of emotionele banden te ontwikkelen met AI die consistent gedrag vertoont en emotioneel intelligent lijkt. Naarmate AI-systemen adaptiever en relationeler worden, worden ze ook overtuigender — voor goed of slecht. Dit roept cruciale vragen op over ontwerp, ethiek en veiligheid. Zelfs zonder echte intentie of zelfbewustzijn beïnvloeden deze opkomende eigenschappen al de interacties tussen mens en AI. De vraag is niet of het zal gebeuren — het gebeurt nu.