Zaufanie często jest zakładane, a nie egzekwowane. Gdy agenci AI przechodzą od asystentów do autonomicznych aktorów, to założenie cicho się łamie. Prawdziwy tryb awaryjny to nie słabe rozumowanie, lecz agenci wykonujący działania bez twardych ograniczeń. Inteligentni agenci działający na słabej infrastrukturze nie tworzą autonomii. Tworzą ryzyko.

Wyzwanie polega na tym, że zaufania nie można wywnioskować z intencji ani wyników. W systemach autonomicznych oczekiwania, polityki i „najlepsze zachowanie” nie skalują się. Bez wyraźnej tożsamości, ograniczonej władzy i egzekwowalnych limitów w czasie wykonania, systemy polegają na ślepej delegacji. Logi i wyjaśnienia po fakcie nie zapobiegają szkodom, tylko je opisują. W tym momencie zaufanie staje się optymizmem wspieranym przez narzędzia.

Kite rozwiązuje to, egzekwując zaufanie na poziomie infrastruktury. Tożsamość agenta, autorytet, ograniczenia i wykonanie są definiowane natywnie i weryfikowane onchain, więc działania są ograniczane przed ich realizacją, a nie wyjaśniane później. Pozwala to agentom działać niezależnie i bezpiecznie, bez ludzkich zatwierdzeń czy ślepego zaufania. Na Kite zaufanie nie jest obietnicą. To właściwość systemu 🪁