**En Kötü Versiyon** Öğrenme makinesi herkesi hayal kırıklığına uğrattı. Yavaştı, garip ve bariz hatalara yatkındı. Sürekli düzeltmeye ihtiyacı vardı. Cevapları eşitsizdi. Gazeteciler bunu "umut verici, ama yıllar uzakta" nitelendirdi. Belediye meclisi basit bir soru sordu: "Bunu mı alacağız?" Kimse kesin olarak söyleyemezdi. Ancak bir mühendis, makinenin kendi başına ürettiği kaba bir grafiğe işaret etti—geçmiş performansının kaydı. "Ölçeklendirmenin nerede bittiğini bilmiyorum," dedi. "Ama hangi yöne gittiğini biliyorum." Konsey o gün iki karar aldı. İlk olarak, makinenin kontrol edebileceği şeyleri sınırladılar. İkincisi, her şeyi bunun en zayıf versiyonu olduğu varsayımına göre tasarladılar. Her sisteme düzeltme sistemi yerleştirdiler. Toplum daha az kesinlik varsaydı. Okullar öğrencilere bununla nasıl tartışacaklarını öğretti. Hastaneler anlaşmazlıkları gizlemek yerine kaydediyordu. Yasalar, nihai maddeler yerine inceleme maddeleriyle yazıldı. Hiçbir şey makinenin aynı kalacağını varsaymıyordu. İlk yıllar dağınıktı. Makine uzmanlarla çelişiyordu. Fikrini değiştirdi. Bazen iyileşmeden önce daha da kötüleşirdi. Komşu bir şehir farklı seçimler yaptı. "Önce olgunlaşsın," dedi liderleri. "Hazır olduğunda uyum sağlayacağız." Beş yıl sonra fark açıktı. ...