Uranüs'ün beş büyük uydusunun en iç ve en küçüğü olan Miranda, Ocak 1986'da NASA'nın Voyager 2 adlı tarihi geçiş aracı tarafından tüm kaotik ihtişamıyla dramatik bir şekilde ortaya çıkarıldı. 🙂Çapı yaklaşık 470 kilometre olan bu buzlu dünya, devasa kanyonlar, teraslı katmanlar ve devasa bir çarpışma sonucu parçalanıp ardından yerçekimi olarak yeniden birleştirilmiş olabileceğini düşündüren garip jeolojik özelliklerden oluşan bir yamalı yüzeye sahip. Voyager 2'nin yakın çekim görüntüleri, elimizdeki tek Miranda'nın görüntüleri, Verona Rupes'i yakaladı. 20 kilometre kadar yüksekliğinde tahmin edilen şaşırtıcı bir uçurum var ve bu da onu Güneş Sisteminde bilinen en yüksek uçurum yapıyor. NASA'daki bilim insanları, ayın "Frankenstein benzeri" görünümü karşısında şaşkınlık yaşadı; eski, ağır kraterlerle dolu arazi bölgeleri daha genç ve pürüzsüz alanlarla yan yana getirilmiş, geçmişteki yoğun tektonik aktiviteye işaret ediyordu. Voyager 2 karşılaşmasından bu yana onlarca yıl geçmesine rağmen, Miranda gizemli bir gizemle kalmaya devam ediyor; Uranian sisteminin şiddetli geçmişi hakkında devam eden teorileri ilham veriyor ve gelecekteki görevlerin hayallerini daha da keşfetmeye teşvik ediyor.