Miranda, de binnenste en kleinste van de vijf grote manen van Uranus, werd dramatisch onthuld in al zijn chaotische glorie door de Voyager 2-sonde van NASA tijdens zijn historische flyby in januari 1986.🙂 Deze ijzige wereld, met een diameter van ongeveer 470 kilometer, heeft een patchworkoppervlak van enorme kloven, terrassen en bizarre geologische kenmerken die suggereren dat het mogelijk is verwoest door een kolossale impact en vervolgens zwaartekrachtmatig weer in elkaar is gezet. De close-upbeelden van Voyager 2, de enige die we van Miranda hebben, legden Verona Rupes vast | een verbluffende klif die naar schatting tot 20 kilometer hoog is, waardoor het de hoogste bekende in het zonnestelsel is. Wetenschappers bij NASA waren perplex over het "Frankenstein-achtige" uiterlijk van de maan, met gebieden van oud, zwaar gekratert terrein in contrast met jongere, gladdere gebieden, wat wijst op intense tektonische activiteit in het verleden. Ondanks de decennia sinds de ontmoeting met Voyager 2 blijft Miranda een mysterieuze enigma, die voortdurende theorieën inspireert over de gewelddadige geschiedenis van het Uranus-systeem en dromen voedt van toekomstige missies om het verder te verkennen.