Stel je dit voor: in één enkele bezoek aan het toilet 30–33% van je lichaamsgewicht verliezen. Voor de drie-toed luiaard is dat precies wat er gebeurt — en het is niet alleen onhandig; het is een levensbedreigende reis. Deze langzaam bewegende boombewoners brengen bijna hun hele leven hoog in de bomen door, zelden de grond aanrakend. Toch ondernemen ze elke zeven dagen een gevaarlijke afdaling naar de bosgrond om te poepen. Op vaste grond maken hun lange, gebogen klauwen en gespecialiseerde ledematen hen onhandig en traag — gemakkelijke doelwitten voor roofdieren zoals jaguars, poema's en harpyie- adelaars. Eenmaal daar graaft de luiaard zorgvuldig een klein "toiletgat" aan de basis van zijn favoriete boom — een ritueel gedrag dat wetenschappers nog steeds in verwarring brengt. Dan komt de enorme ontlasting: een enkele stoelgang kan tot een derde van de totale lichaamsmassa van de luiaard wegen — het equivalent van een 150-pond zware mens die plotseling 40–50 pond in één keer verliest. Waarom zo'n gevaar riskeren in plaats van simpelweg afval van de takken te laten vallen zoals veel andere boombewoners? De leidende theorie betreft een fascinerende symbiotische relatie: luiaards herbergen een uniek ecosysteem van motten in hun dikke vacht. Deze motten helpen de algen te bemesten die op de vacht van de luiaard groeien — een essentieel onderdeel van hun energiearme, op bladeren gebaseerde dieet. De wekelijkse reis naar de grond kan helpen om deze delicate cyclus in stand te houden. Wat de evolutionaire reden ook is, dit extreme toiletritueel springt eruit als een van de meest dramatische en gevaarlijke spijsverteringsgedragingen in het dierenrijk. [Pauli, J. N., Mendoza, J. E., Steffan, S. A., Carey, C. C., Weimer, P. J., & Peery, M. Z. (2014). Een syndroom van mutualisme versterkt de levensstijl van een luiaard. Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences]