Hier is iets waar ik over heb nagedacht. Investeerders beheren geen risico. Ze beheren verhalen. Kapitaal roteert niet wanneer het risico verandert. Het roteert wanneer het verhaal dat investeerders zichzelf vertellen - en zich comfortabel voelen om het aan anderen te herhalen - verandert. Markten bewegen eerst. Dan rationaliseren investeerders later. Bitcoin-bewaring is een schoon voorbeeld hiervan. Veilige, conforme oplossingen bestaan al jaren, toch wordt het nog steeds aangehaald als een reden om aan de zijlijn te blijven. Niet omdat de tools kapot zijn, maar omdat eigendom niet normaal aanvoelt. Bewaring is al lange tijd geen technisch probleem meer - het is een psychologisch probleem geweest. Sceptici hebben niet meer informatie nodig - ze hebben sociale bewijskracht nodig. De echte beperking was nooit toegang. Instellingen hadden structuren nodig die pasten binnen juridische en carrièrebeperkingen. Retail had eigendom nodig dat niet roekeloos aanvoelde. In beide gevallen was de barrière geen infrastructuur - het was toestemming. Zodra het verhaal veranderde - presidenten die over Bitcoin spraken, BlackRock die producten lanceerde, makelaars die toegang aanboden - volgde het gedrag. De mechanismen veranderden niet echt; het verhaal deed dat wel. Hetzelfde patroon komt keer op keer terug. Banken hebben hun mening over crypto niet veranderd; ze vonden een taal die deelname verdedigbaar maakte. Tokenized geldmarktfondsen en stortings-tokens zijn geen radicale verschuivingen in risico. Het zijn narratieve bruggen. Wanneer mensen zeggen dat ze "wachten op bevestiging," betekent dat meestal dat ze wachten op consensus. Tegen de tijd dat een verhaal veilig aanvoelt, is het risico al verschoven. En de prijs ook.