Waterontzilting De afbeelding hieronder is een omgekeerde osmose ontziltingsinstallatie in Barcelona, Spanje. Op de meeste plaatsen is ontzilting momenteel duurder dan oppervlaktewater, maar dit zal waarschijnlijk in de toekomst veranderen naarmate ontzilting goedkoper wordt en oppervlaktewater duurder wordt. Momenteel is de verdeling van menselijke nederzettingen bijna perfect gecorreleerd met de verdeling van zoetwater. Menselijke nederzettingen bevinden zich langs rivieren en meren en bijna elke grote stad ter wereld ligt aan de monding van een grote rivier. Mensen vestigen zich waar water is en die nederzettingen groeien meestal met het niveau van de handelsactiviteit. Ontziltingstechnologie verandert fundamenteel de #1 bepalende factor voor de verdeling van menselijke nederzettingen (verdeling van zoetwater). Met ontzilting kunnen we zeewater + energie omzetten in zoetwater. En aangezien de zee een oneindig aanvulbare bron van zoutwater is, is de enige verdeling die er toe doet aan de kustlijn eigenlijk energie. We kunnen nu zoetwater maken voor ongeveer $0,35 / ton. We hoeven het niet te pijpen of van de natuur af te leiden, we kunnen nu zoetwater precies maken waar het nodig is (nou ja, langs een kustlijn kunnen we dat). Dit is nieuw. Het betekent dat in de middellange / verre toekomst de locatie van nieuwe nederzettingen zal worden bepaald door kustlijn + energie. Dit maakt offshore energiebronnen krachtige zaadmechanismen voor toekomstige economische activiteit. De andere factor is de handelsgemak, historisch gezien waren dit rivieren, maar in de toekomst is het misschien waarschijnlijker dat het diepwater aanlegplaatsen zijn. Dus waterontzilting is een van die langzaam bewegende, extreem krachtige technologie-trends die de toekomst op zeer ontwrichtende maar onzichtbare manieren vormgeven. Ontzilting geeft mensen de vrijheid om zich aan kustlijnen te vestigen, weg van lang gevestigde stedelijke riviermondingen. Infrastructuur in 2100 zal woongebieden langs kustlijnen zien, met binnenlandse / achterlandgebieden die neigen naar bos / landbouwgrond. Uiteraard niet zo schoon als dat, maar dat is de algemene trend. Een aantal andere infrastructuurtechnologieën duwen ook dingen deze kant op.

De grootste scheepswerf ter wereld Dit is de Hyundai Heavy Industry werf in Ulsan, Zuid-Korea. Het biedt werk aan 550.000 mensen. De faciliteit beslaat 6,7 miljoen vierkante meter en omvat 1,6 miljoen vierkante meter staalwerken, die 10 grote droogdokken van stroom voorzien. Het is enorm, 1.650 acres. Ze produceren 1,5-2 miljoen ton staal per jaar om schepen te bouwen met een gezamenlijke verplaatsing van 10 miljoen ton. Terwijl Chinese werven veel van de kleinere, goedkopere schepen bouwen, domineert Zuid-Korea volledig het hoogwaardige segment van de markt. Zuid-Korea bouwt de overgrote meerderheid van boorschip, FPSO's, LNG-tankers, VLCC-tankers, enz. al het spul dat gedetailleerde kwaliteitscontroles nodig heeft voor verzekeraars. Dit is civiele infrastructuur die een enorme hoeksteen van het wereldwijde BBP ondersteunt. Het probleem... demografisch. De demografie van Zuid-Korea is ingestort, en de personeelsbezetting van deze faciliteiten komt onder grote druk te staan. Naarmate de wereldwijde energievraag begint te stijgen, omdat nieuwe technologie plotseling veel energie verbruikt, veroudert een van de belangrijkste werven voor het bouwen van energie-infrastructuur. Bovendien kunnen faciliteiten zoals deze niet van de ene op de andere dag worden gecreëerd en dit is geen "gooi er geld tegenaan" probleem. Als we willen opschalen zoals we zeggen dat we doen, moeten we veel verder stroomopwaarts in de economie gaan en veel strategischer en doordachter zijn. Want aannemen dat dingen die vandaag beschikbaar zijn altijd beschikbaar zullen zijn, is gewoon verkeerd. Het is niet eens zo dat we hard moeten werken om moeilijke dingen op te schalen, het is dat sommige kritieke dingen zeker zullen verdwijnen. Hun verdwijning is al ingecalculeerd. Als je hier geen rekening mee houdt, zijn je aannames over de wereld en de toekomst waarschijnlijk heel ver van de werkelijkheid.

Ijzer (ook wel staal genoemd) Ijzer alleen maakt 94% uit van al het metaal dat we in de economie consumeren. We consumeren 50x meer ijzer dan aluminium. Het is het overwegen waard als je denkt aan hoeveel aluminium we gebruiken voor het maken van auto's en vliegtuigen. Het is duidelijk dat we al dit ijzer gebruiken om staal te maken. Staal is koning als het gaat om structurele en mechanische objecten. Het is het meest economische en best begrepen materiaal voor toepassingen waarbij belasting wordt gedragen. Het heeft eigenlijk geen parallelle materialen op economisch niveau. Staal is de standaard, en je wijkt alleen af als je gedwongen wordt door een onverbiddelijke noodzaak (meestal gewichtslimieten). Een van de belangrijkste dingen over staal is dat we hebben ontdekt hoe we duizenden verschillende soorten staal kunnen maken; goedkoop, corrosiebestendig, sterk, flexibel, taai. We noemen het eigenlijk het “recept” voor het maken van staal, en er zijn twee hoofdcomponenten die je aanpast in het recept bij het maken van staal. 1. De chemische samenstelling, dit wordt legeren genoemd, maar je mengt een aantal elementaire poeders voordat je smelt en je kunt verschillende chemische mengsels maken met verschillende eigenschappen. 2. Warmtebehandeling, dit is ook de kwaliteit, je verwarmt het staal tot verschillende temperaturen en laat het dan weer afkoelen. Verhit het hoog en je laat het metaalrooster ontspannen en insluitsels bewegen, verhit het laag en ze blijven gevangen. Koel het snel af en je vangt een aantal spanningen erin, koel het langzaam af en je laat de spanningen eruit. Het “recept” is gewoon een lijst van stappen, die een chemische samenstelling en een volgorde van verwarmings- en koelstappen omvat. Dit is hoe je ijzer omzet in goedkoop koolstofstaal, glanzend roestvrij staal of flexibele veerstalen. Dus zelfs de meeste van die andere industriële metalen eindigen ook in staal! Staal is koning.